19.2.09

Υδρορρόη

Έρχεται λένε πεθαίνοντας το μέλλον,
κι εγώ κινούμενη πάνω στη ράχη του παράλογου λυγίζω,
ανεμίζουν τα μαλλιά στον πόθο,
γαντζώνονται τα πόδια σε οπλές αγάπης και τρέχω.
Μα έφυγαν τα λιβάδια, και τα δέντρα τα αιώνια της ασφάλειας
και τρέχω στης πόλης τον όχλο.
Καλπάζουνε
κλαπ, κλαπ
τ’ ανείπωτα θέλω μου σε ματωμένη άσφαλτο ζωής που χάθηκε μυρίζουν τα ρουθούνια.
Δεν κλαίω. Δεν κλαίει η καρδιά, μόνο το μυαλό στάζει στην υδρορρόη,
εκείνη που κάποτε έφτιαξες να τρέχουν τα υγρά μου όνειρα να μην μουλιάζουν.
Έρχεται λένε πεθαίνοντας το μέλλον
κι εγώ δεν έφτασα στην αχερουσία λίμνη
πάνω της να περπατήσω το στοιχειό μου,
στον αντικατοπτρισμό της να δω την εικόνα μας
κι ύστερα να κόψω το νάρκισσο έρωτά μας.






Μετά την ανάγνωση του Έρχεται λένε πεθαίνοντας το 2000 και άνω Ζέφη Δαρράκη

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

και τρέχουμε σε ένα δρόμο τρόχαλα γεμάτο....σε μια λεωφόρο ανύπαρκτη τα ορφανά όνειρα να υιοθετήσουμε...αχ καρδούλα μου πόσο μου λείπεις....πάνω από τ΄αστέρια που λέει και η Δανάη μου

ANEGNOROS είπε...

Σε σένα χαρίζω την άκρη του απείρου σα φέρνει η νύχτα τη χώρα του ονείρου να ταξιδεύεις στη χώρα ν' αφήνεις το χρόνο μέσα σου να χαράζει την πεθυμιά της πιο κρυφής ψυχής σου
ΚΑΛΟ ΣΑΒΑΤΟΒΡΑΔΟ

JENY... αστεροτρόπιο είπε...

*μαργαρώ μου you've got mail...

***ανέγνωρε τις πεθυμιές θα τις πιούμε και θα τις φορέσουμε...